Italie

sam_1558

… what else?

De vakantie is voorbij, we zijn weer aan het werk. Ik kom wat moeilijk op gang en besluit om na het werk vooral te doen waar ik zin in heb. Een beetje schrijven, wandelen met Bentley en de avonden  lekker voor de tv hangen. Als ik van de ene naar de andere zender zap komt er een film met George Clooney voorbij. Ik kan een glimlach niet onderdrukken. Onze blikken hebben elkaar gekruist, tenminste dat zou kunnen… Het was in 2011. Manlief en ik besluiten om die zomer met z’n tweetjes op motorvakantie te gaan. Voor manlief een lang gekoesterde droom. Ik ben van nature niet zo dapper, maar ook zeker niet de beroerdste. Maar ik maak me zorgen, ik ga niet vaak mee achterop de motor. Bovendien is manlief me onderweg een keer bijna verloren. “Niet nodig”, verzekert manlief me, “de motor waarmee we gaan heeft koffers achterop dus dat gebeurt niet nog een keer”. We beginnen te plannen en komen uit op Italië. Een deel van de reis boeken we vooraf en de rest bepalen we onderweg. Mijn grootste uitdaging lijkt me de ‘hoeveelheid’ kleding en schoenen die in de koffers van de motor passen. Maar het lukt aardig. Op de dag van vertrek regent het flink. Onze jongens zwaaien ons uit. Het wordt een helse rit door de stromende regen. Toch weten we de eerste dag tot onze overnachting in Zuid-Duitsland te komen. In het hotel warmen we op en drogen we onze doorweekte motorkleding. De volgende ochtend is het gelukkig droog en we besluiten snelwegen te mijden. Ik ontspan en de rit naar de Dolomieten is prachtig. Daaropvolgende dagen verkennen we de wijde omgeving en genieten we van het rijden, het weer, het heerlijke eten en elkaar. Onze volgende bestemming wordt het Comomeer. Manlief wil heel graag via de  Passo Stelvio. Ik weet het niet… maar aangezien het op de route ligt en het achterop de motor prima ging, besluit ik dat het aandurf. Het weer is goed en ik geniet. Bij de Passo Stelvio aangekomen ontdek ik dat deze pas wel heel erg steil en bochtig is. We beginnen bepakt en bezakt aan de horror-rit naar boven. Onderweg roept manlief me toe dat ik moet relaxen en meer moet meebewegen. Ik kan ’t niet, ik ben doodsbang. We komen boven, vraag me niet hoe. Als we er zijn stap ik af, met rubberen benen en de tranen in mijn ogen. Ik wil even alleen zijn en overweeg een Nederlandse auto te zoeken om me weer mee naar beneden te nemen. Maar na een half uur ben ik redelijk hersteld en wil ik nog maar een ding, zo snel mogelijk weer naar beneden. De kant die we afdalen blijkt beduidend minder bochtig en we vervolgen onze reis naar het Comomeer. We vinden een kamer in een charmant hotelletje aan het water. Manlief vind dat ie wat goed te maken heeft na de Passo Stelvio en wijst me erop dat we in de buurt van Laglio zitten. Daar woont George Clooney. Als ik ’t leuk vind kunnen we daar wel naartoe rijden? Wat een domme vraag… natuurlijk vind ik dat leuk! We zoeken op internet hoe het huis eruit ziet en plannen de rit voor de volgende dag. Manlief heeft een scherp oog en binnen no-time vinden we Villa L’Oleandra. Het ligt heel toegankelijk aan een doorgaande weg. We parkeren de motor een eindje verderop, ik wil persé bij het huis kijken. Over de metershoge heg heen zie ik dat de ramen van de bovenverdieping openstaan. Ik weet het zeker, hij moet hier wel zijn. Ik draal wat heen en weer over de kinderkopjes in de hoop een glimp van het huis of George op te vangen. Manlief stelt voor me heel eventjes op te tillen, zodat ik een snelle blik over de heg kan werpen. Ik vind het een briljant plan! Hij tilt me op, maar ik blijk toch iets zwaarder dan hij in gedachten had en ik voel ons langzaam wegglijden. Als we languit op de grond liggen kijk ik recht in een beveiligingscamera die over de heg hangt. Beschaamd zwaai ik naar de camera (dat lijkt me wel zo beleefd) en we krabbelen op. We overtuigen onszelf ervan dat de beelden ongetwijfeld niet worden bekeken. We besluiten onze motor weer op te zoeken en te genieten van de rest van onze Italiaanse droom. Als een paar jaar later het bericht in de media verschijnt dat fans en fotografen niet langer in de buurt van Villa L’Oleandra mogen komen schiet heel even door mijn gedachten dat hij de beveiligingsbeelden misschien toch heeft gezien…

 

Auteur: Rita de Wilde

Op mijn eigen luchtige wijze neem ik je mee in mijn alledaagse strubbelingen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *