Koninklijk

…op avontuur naar Oekraïne, deel 2…

Na ons korte maar krachtige bezoek aan het prachtige Krakau vertrekken we op zondagochtend op tijd om onze reis naar Oekraïne te vervolgen. De zon schijnt en het is heerlijk rustig op de weg. Man en zoon rijden om beurten.

Schoondochter houdt de wachttijden aan de grens via een handige app in de gaten, terwijl ik het landschap om ons heen monitor. Ik kan me helemaal vinden in deze taakverdeling. Rond de middag komen we bij de grens aan. Het gaat beginnen; we sluiten aan in de rij om de EU officieel te verlaten. Het is warm en eigenlijk zijn we toe aan een sanitaire stop, maar één blik in de portable toiletten naast de weg doet ons besluiten dat we best nog even kunnen wachten. Stukje bij beetje komen we dichter bij de eerste grenspost. Als we staan te wachten om in groepjes van drie door mogen rijden, zien we in een typisch USSR-gebouw mensen uit de auto’s voor ons naar binnen en buiten lopen. Schoondochter kijkt even en laat ons weten dat we daar naar het toilet kunnen. Fijn! Weer bij de auto merken we dat het inmiddels redelijk doorrijdt. Geïnteresseerd kijken we naar de procedure die zich voor ons afspeelt. Even later krijgen we een seintje en we mogen aansluiten bij het eerste loket. De douaniers bekijken onze auto aan alle kanten (standaardprocedure, hebben we door) en dan verdwijnen ze met onze paspoorten en autopapieren in het hok dat hoort bij het loket. Het is ons totaal onduidelijk wat daarbinnen gebeurt, maar na een tijdje wachten en veel heen en weer lopen van de douaniers krijgen we alles terug, inclusief een document dat we mee moeten nemen naar de Oekraïense grens. We mogen door. Als we bij de volgende grenspost het document hebben overhandigd, gaat een enorm hek voor ons open. Onbewust houd ik mijn adem in, we rijden Oekraïne binnen! De wereld om ons heen verandert, de wegen zijn afwisselend goed of boordevol gaten en we passeren kilometers gele velden vol bloeiend koolzaad. En overal tussendoor doemen glanzende gouden koepels van orthodoxe kerken op. We beseffen dat we er nu dan écht zijn. Dit vraagt om een eerste selfie in het moederland van onze schoondochter. We zetten de auto aan de kant en leggen het moment voor altijd vast. Dan rijden we weer verder. Op een gegeven moment komen we bij een, zo op het eerste oog verlaten kruispunt met slechts in het midden een politieagent die wat met zijn stopbordje staat te wapperen. Hij lijkt zich te vervelen. We zien aan de linkerkant een tankstation en het lijkt ons verstandig om eerst even te tanken, voordat we verder gaan. We draaien het tankstation op, tanken, halen wat water en dan draaien we terug, in de richting waar we naartoe moeten en waar de politieman staat. We komen eraan en ja hoor, het stopbordje gaat in de lucht en we moeten naar de kant. Hij komt bij ons staan en vraagt of we Oekraïens, Russisch of Engels spreken. Dat is aardig, maar zijn Engels blijkt wat roestig te zijn en schoondochter neemt de rol van tolk op zich. De agent vraagt zich waarom we, twee keer notabene, de weg over zijn gestoken over een dubbele doorgetrokken streep. We kijken elkaar verbaasd aan, het wegdek was zo slecht dat we dat niet eens hebben gezien. We bieden nederig onze verontschuldigingen aan. Dan krijgt schoondochter een standje; als Oekraïense had zij ons beter moeten helpen op de weg, vindt de agent. Na nog een standje mogen we door, zonder boete! We rijden weer en een paar uur later komen we aan in Lviv, onze eindbestemming voor vandaag. De stad blijkt werkelijk prachtig! Maar de wegen bestaan uit kinderkopjes, tjokvol hobbels en gaten en dan is onze route ook nog eens op diverse plekken afgezet. Na zo’n 1,5 uur komen we dan eindelijk ons hotel aan. We checken in, gooien onze bagage op de kamers en wandelen het centrum in. We vinden dat we eerst wel wat lekkers hebben verdiend en schoondochter weet een goed adresje. Aangekomen bij Apteka (een voormalig apotheek maar nu een patissier) kijken we onze ogen uit. De locatie is beeldschoon, bijna koninklijk, met vitrines vol gebak en taarten. Het zijn pure kunstwerkjes. We bestellen (op gewicht) van alles en nog wat en genieten. Met al die calorieën in ons lijf, besluiten we een uurtje later weer in de benen te gaan en te gaan lopen. We gaan de stad verkennen; dwars door het centrum, door een park, via een bar voor een heerlijke lokale kersenlikeur om te eindigen in een restaurant in de krochten van Lviv. Voor het openen van de deur roepen we de leus die onze schoondochter ons vooraf heeft ingefluisterd en we worden lachend beloond met een shotje. We krijgen een tafel toegewezen en genieten van de traditionele gerechten. Als we zijn uitgegeten voelen we plots de reis in ons lijf, we rekenen af en wandelen terug naar ons hotel. Die nacht slapen we heerlijk. Als ik de volgende ochtend weer helemaal fris en fruitig de ontbijtzaal binnenkom, maakt mijn hart een klein sprongetje; ik zie een bonte verzameling van verschillende soorten stoelen. Een in het bijzonder trekt mijn aandacht; zwart pluche en grote glinsterende knopen. Het lijkt zowaar een troon! Ik bedenk me geen moment en neem plaats. Het ontbijt is royaal en als we klaar zijn, gaan zoon en schoondochter naar hun kamer voor de bagage. Manlief gaat ook alvast, maar ik wil nog geen afscheid nemen van mijn troon. Terwijl ik nog even in mijn eentje nageniet van de dag in Lviv en me geestelijk voorbereid op de reisdag die voor ons ligt, voel ik me de koningin te rijk. We zijn op avontuur in het land van mijn schoondochter en het is prachtig!

Auteur: Rita de Wilde

Op mijn eigen luchtige wijze neem ik je mee in mijn alledaagse strubbelingen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *