Wandelschoenen

Vreemde eend in de bijt…

Sinds we vorig zomer met de caravan op pad zijn geweest probeert manlief me ervan te overtuigen dat het verstandig is dat ik een keer goede wandelschoenen aanschaf. Ik heb nauwelijks oor voor zijn argumenten, ik hou niet van wandelschoenen. Mijn wekelijkse wandelingen met de wandeldames doe ik op mijn kekke outdoorlaarzen of, bij goed weer, op hippe Nike sneakers of slippertjes. Diep van binnen weet ik heus wel dat de aanschaf van een paar goede wandelschoenen het geld meer dan waard is, maar ik heb het er gewoon niet voor over. Zoals ik al zei, ik hou er gewoon niet van. Als we op een zaterdagmiddag naar de stad gaan, geeft mijn echtgenoot te kennen dat hij naar de ANWB-winkel moet voor de aanschaf van wat kampeerhandigheidjes. Zonder het hardop te zeggen, bedenk ik dat dit misschien wel het moment is om overstag te gaan. Onderweg is mijn brein zich stilletjes aan het voorbereiden op wat komen gaat: wandelschoenen, wan-del-schoe-nen, wándelschoenen. Ik weet het niet… In de ANWB-winkel moet ik altijd even wennen, ik voel me er een vreemde eend in de bijt. Maar dan scharrel ik onopvallend naar het dameswandelschoenengedeelte. Ik zie dat het sale is. Now we’re talking! Ik vind een paar dat ik nog niet eens zo superlelijk vind, pak maat 39 uit de doos en pas ze aan. Te klein. Ik pak een maat groter en net als ik ze aan heb komt er een mevrouw om me te helpen. Manlief is inmiddels ook aangehaakt en moedigt me enthousiast aan. Ik weet het niet, ik twijfel over de maat. De ANWB-mevrouw adviseert me de zool eruit te halen, er met mijn voet op te gaan staan zodat ze kan zien wat ik aan ruimte over heb. Zo gezegd, zo gedaan. De maat lijkt goed, maar als ik ze opnieuw aandoe twijfel ik nog steeds. IJdel als ik ben, besluit ik deze mee te nemen en niet naar maat 41 (!) op zoek te gaan. De verkoopster legt uit dat ik, zolang ik de schoenen alleen binnen draag, ze binnen een bepaalde tijd gewoon mag komen ruilen. Dan vraagt ze of ik passende sokken heb en met mijn hoofd nog bij de maat van de schoenen kijk ik haar vragend aan. Passende sokken? Ik heb vooral sokken met stippen en/of strepen, maar of ze dat passend vind? Voordat ik mijn mond open, ziet mijn man mijn vragende blik en hij wijst naar het rek met wandelsokken. Oh wándelsokken! Nee, die heb ik niet. Ik zoek twee paar uit en dan reken ik af, blij met de prijs maar nog steeds in twijfel over de maat. De volgende dag is het lekker weer en we besluiten Bentley mee te nemen voor een flinke wandeling. Ik wil de schoenen in gaan lopen maar net voordat ik door de achterdeur naar buiten stap voel ik dat ik met mijn tenen tegen de voorkant aanschuif. Ik draai me weer om, doe mijn vertrouwde laarzen aan en we gaan op pad. Na een goed uur zijn we weer thuis, ik doe de niet-passende-wandelschoenen terug in de doos en spring op de fiets. In de ANWB-winkel word ik geholpen door een allervriendelijkst meisje. Als ik haar uitleg dat ik niet begrijp waarom de schoenen in maat 40 mijn maat-39-voeten niet passen, legt ze me uit dat hun eigen merk schoenen erg klein uitvalt. Ik voel me iets beter door deze uitleg. Maar maat 41 blijkt niet meer in de winkel te liggen. Dan stelt ze voor om ze online voor me te bestellen en ze geeft mij mijn geld terug. Met de belofte dat de schoenen binnen enkele dagen bij me thuis worden bezorgd, fiets ik weer terug. In de loop van de week ben ik de aanschaf van de wandelschoenen alweer bijna vergeten. Totdat ik een mail ontvang: de bezorger is onderweg met mijn ANWB-aankoop. Als ik thuiskom staat er inderdaad een pakket op me te wachten. Ik doe de doos open en het zijn het door mij uitgezochte model wandelschoenen. Ik ben er nog niet aan toe om ze te passen. De volgende dag ontdek ik dat de schoenen nu de juiste maat hebben. Eigenlijk zitten ze best wel lekker! Ik zoek een plekje, niet te prominent en zet ze tussen mijn andere schoenen en laarzen. Als ik me in de deuropening nog even omdraai, zie ik het paar wandelschoenen er een beetje onwennig tussen staan, als een vreemde eend in de bijt. Grinnikend loop ik naar beneden.

 

 

Auteur: Rita de Wilde

Op mijn eigen luchtige wijze neem ik je mee in mijn alledaagse strubbelingen.

Eén gedachte over “Wandelschoenen”

  1. Haha, heel herkenbaar. Ik heb ook zo mijn twijfels over wandelschoenen. Ze moeten er immers ook leuk uitzien, het oog wil ook wat ;). We gaan binnenkort op trektocht door Azië, en ik denk dat ik toch maar overstag ga.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *