Stel je voor dat

14520411_1243048575745602_1413864468439890849_n

Inzending verhalenwedstrijd ‘Stel je voor dat’ (Heel Nederland Schrijft)

Da’s toch ook wat…. Ik heb onlangs een verhaal ingestuurd naar een verhalenwedstrijd. Gewoon een beetje fröbelen met tekst, niet serieus (genoeg), maar vooral uit op feedback van de vakjury. Ik heb dit niet in mijn netwerk gepromoot voor de publieksprijs. Als verrassing zijn alle ingestuurde verhalen nu gebundeld in een boek….dus inclusief die van mij. OMG! Heeft iemand een steen waar ik even onder mag? Voor de liefhebber hier het verhaal.

Ik ruik, ik ruik, wat jij niet ruikt…

Gas

Het is december als ze naar zolder loopt om een koffer te zoeken. Ze hebben hun oudste zoon beloofd een weekend langs te komen. Het hotel is geboekt en ze hebben er zin in. Op zolder aangekomen ruikt ze gas. Ze schrikt en roept haar man. Tijdens hun huwelijk hebben ze een duidelijke taakverdeling ontwikkeld en dit soort zaken vallen onder zijn supervisie. Hij loopt al mopperend de trappen op naar zolder, maar ruikt niets. Dat stelt haar niet gerust. Haar man is een liefhebber van pittig eten en dat heeft z’n sporen achtergelaten wat betreft smaak en geur. Ze blijft achter op de lege zolder en doet het raam dan weer open, dan weer dicht. Ze kan geen patroon ontdekken in de geur die ze bij vlagen ruikt. Ze besluit de stand van de gasmeter bij te houden. Als er al een gaslek is, zal ze dat moeten kunnen zien. Tevreden over haar eigen vindingrijkheid noteert ze de meterstand en vergelijkt dit met het gebruik van voorgaande jaren. Er lijkt echter niets af te wijken. Die avond komt hun jongste zoon nog even langs. Als ze gezellig aan de koffie zitten, oppert hij dat hij voor het huis ter hoogte van hun voortuin een gaslucht waarnam. Ze werpt een triomfantelijke blik richting naar haar man (“zie je wel, ik ben niet gek”) en spurt samen met hun zoon naar buiten. Ze lopen al snuffelend voor het huis heen en weer, maar ruiken niets. Teleurgesteld gaat ze weer naar binnen. Die nacht doet ze geen oog dicht. Ze staat gebroken op en voordat ze de volgende ochtend vertrekken, gaat ze nog een keer naar zolder om te ruiken. Weer ruikt ze de gevreesde gaslucht! Ze roept haar man erbij en weigert het huis op deze manier achter te laten. De uitleg van haar man dat er helemaal geen gasleidingen over hun zolder lopen stelt haar enigszins gerust. Daar valt weinig tegenin te brengen. Bovendien ruikt ze wel vaker dingen die er niet zijn. Als ze alle ramen heeft gesloten is de geur weg. Ze wijt de geroken geur aan haar neiging tot (over)bezorgdheid en gaan op pad. Onderweg bekruipt haar toch een lichtelijk verontrustend gevoel. Wat als er toch iets mis is? Onopvallend pakt ze haar telefoon uit haar tas en checkt het nieuws in hun regio. Gelukkig, geen berichten die duiden op een gasexplosie. De reis verloopt voorspoedig en eenmaal in het hotel aangekomen checken ze in en genieten ze van hun mooie kamer. Ze houdt de regionale berichtgeving nauwlettend in de gaten en bedenkt dat ze in ieder geval goed zitten in het hotel. Ze voelt zich al snel schuldig over die gedachte. Het weekend dat volgt is gezellig. De gedachte aan een eventueel gaslek verdwijnt langzaam naar de achtergrond. Die zondag komen ze pas laat thuis. Nadat de koffer is uitgepakt besluit ze deze nog gauw op te ruimen om daarna te gaan slapen. Ze komt op zolder en de schrik slaat haar om het hart. Er hangt een overduidelijke gaslucht, sterker dan alle keren daarvoor. Ze roept haar man. Hij ruikt het niet, maar is er inmiddels van overtuigd dat er iets mis moet zijn. Vanwege het late tijdstip besluiten ze hun woning goed te luchten en de volgende ochtend direct hun gasleverancier te bellen. Ze laten alle ramen open en gaan naar bed. Vermoeid van het drukke weekend valt ze in een diepe en onrustige slaap. Zodra ze is opgestaan belt ze direct met de gasmaatschappij. De telefoniste noteert hun gegevens, vraagt om de hoofdschakelaar om te zetten en checkt ondertussen hun gasverbruik. Ze constateert geen afwijkingen. Maar omdat alle meldingen van een eventueel lek serieus worden genomen, wordt er met spoed iemand langs gestuurd. Binnen een uur gaat de bel. Ze laat de monteur binnen en hij controleert alle verdiepingen van het huis. Hij ruikt niets, maar na lang aandringen haalt hij toch een meetinstrument uit zijn auto. De meter slaat op zolder inderdaad uit, maar volgens de monteur is dat slechts minimaal. Hij controleert de cv-ketel en vervangt een rubberen afsluitringetje. “Mevrouwtje”, verzekert hij haar lachend, “niets aan de hand, u bent wel érg bezorgd, hè”. Hij vertrekt nog steeds lachend, haar gerustgesteld achterlatend. Na een dag of twee denkt ze dat ze gek wordt…ze ruikt wéér gas op zolder. Ze roept haar man en nu ruikt hij het ook. Ze weten wat te doen. Ze zetten de hoofdschakelaar om en openen alle ramen. Ze bellen snel weer met de gasmaatschappij. Haar man blijft thuis op de monteur wachten en zij vertrekt naar haar werk. Ze is blij dat ze naar haar werk kan, weg van die nare lucht en de spanning of er iets gevonden wordt. Het vriest flink en het wordt koud in huis, maar haar man slaat zich er dapper doorheen. In de loop van de ochtend ontvangt ze verontrustend bericht van het thuisfront. De monteur is er; hij ruikt overduidelijk gas en gaat op onderzoek uit. De meter slaat volledig op tilt! Ze wordt continue op de hoogte gehouden door haar man. En dan het verlossende bericht. Buiten, vlakbij de voortuin, blijkt een enorm gaslek te zitten in de leiding die het gas naar hun huis vervoert. Het gas heeft zich inmiddels een weg gebaand dwars door de grond, is opgehoopt in de kruipruimte en via de regenpijpen omhooggekomen tot in de dakgoten. Er wordt groot alarm geslagen! Als de ingeschakelde hulpdiensten er zijn wordt de straat afgezet. Zodra het sein ‘veilig’ is gegeven starten de herstelwerkzaamheden. Na enkele uren is het lek gedicht en is het huis voldoende gelucht om weer naar binnen te mogen. De monteur tekent af en mompelt terloops tegen haar man: “Stel je voor dat het gaslek nu niet was ontdekt…dat had een klap gegeven met Oud&Nieuw”. Ze leest het berichtje en verschiet langzaam van kleur. Ze besluit maar even niet te reageren, het ‘bezorgde mevrouwtje’ is sprakeloos…

Auteur: Rita de Wilde

Op mijn eigen luchtige wijze neem ik je mee in mijn alledaagse strubbelingen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *