Categorieën
Geen categorie

Koninklijk

……op avontuur naar Oekraïne, deel 2…

Na ons korte maar krachtige bezoek aan het prachtige Krakau vertrekken we op zondagochtend op tijd om onze reis naar Oekraïne te vervolgen. De zon schijnt en het is heerlijk rustig op de weg. Man en zoon rijden om beurten. schoondochter houdt de wachttijden aan de grens via een handige

app in de gaten, terwijl ik het landschap om ons heen monitor. Ik kan me helemaal vinden in deze taakverdeling. Rond de middag komen we bij de grens aan. Het gaat beginnen; we sluiten aan in de rij om de EU officieel te verlaten. Het is warm en eigenlijk zijn we toe aan een sanitaire stop, maar één blik in de portable toiletten naast de weg doet ons besluiten dat we best nog even kunnen wachten. Stukje bij beetje komen we dichter bij de eerste grenspost. Als we staan te wachten om in groepjes van drie naar de controlepost door te mogen rijden, zien we in een gebouw met typisch voormalig USSR- uiterlijk, mensen naar binnen en buiten lopen. Schoondochter meldt dat we daar naar het toilet kunnen. Fijn! Weer bij de auto merken we dat het redelijk doorrijdt. Geïnteresseerd kijken we naar de procedure bij de auto’s voor ons. Als die klaar zijn, krijgen we een seintje en mogen we aansluiten bij het eerste loket. De douaniers bekijken onze auto aan alle kanten (standaardprocedure, hebben we gezien) en even later verdwijnen ze met onze paspoorten en autopapieren in het loketje. Het is ons totaal onduidelijk wat daarbinnen gebeurt, maar na een tijdje wachten krijgen we alles terug, inclusief een document dat we mee moeten nemen naar de Oekraïense grens. We mogen door. Als we bij de volgende grenspost het document hebben overhandigd, gaat het hek open. Onbewust houd ik mijn adem in, we rijden in Oekraïne! De wereld om ons heen verandert langzaam, de wegen zijn afwisselend goed of boordevol gaten en we passeren kilometers gele velden vol koolzaad. En overal doemen de glanzende gouden koepels van orthodoxe kerken op. We beseffen dat we hier nu écht zijn en we zetten de auto aan de kant voor onze eerste selfie in het moederland van onze schoondochter. Dan rijden we weer verder. Op een gegeven moment komen we bij een behoorlijk verlaten kruispunt met in het midden een politieagent die wat met zijn stopbordje staat te wiebelen. Hij lijkt zich te wat te vervelen. We zien aan de linkerkant een tankstation en het lijkt ons verstandig om even te tanken. We draaien het tankstation op, tanken, halen wat water en dan draaien we de weg weer op, in de richting waar we naartoe moeten en waar de politieman staat. We komen eraan en natuurlijk, het stopbordje gaat in de lucht en we moeten naar de kant. Hij komt bij ons staan en vraagt of we Oekraïens, Russisch of Engels spreken. Maar zijn Engels blijkt wat roestig te zijn en schoondochter neemt de rol van tolk op zich. De agent vraagt zich waarom we, twee keer notabene, de weg over zijn gestoken over een dubbele doorgetrokken streep. We kijken elkaar verbaasd aan, het wegdek was zo slecht dat we dat niet hebben gezien. We bieden nederig onze verontschuldigingen aan. Dan krijgt schoondochter een standje; als Oekraïense had zij ons beter moeten helpen op de weg, vind de agent. Na wat gekissebis mogen we door, zonder boete! We rijden door en een paar uur later komen we aan in Lviv, onze eindbestemming voor vandaag. De stad is werkelijk prachtig! De wegen bestaan uit kinderkopjes en zitten tjokvol hobbels en gaten en op diverse plekken is de weg afgezet. We kruipen over de weg en nemen de ene omleiding na de andere. Na zo’n 1,5 uur komen we dan eindelijk ons hotel aan. We checken in, gooien onze bagage op de kamers en lopen het centrum in. We vinden dat we eerst wel wat lekker hebben verdiend en schoondochter weet een goed adresje. Aangekomen bij Apteka (een voormalig apotheek, maar nu een patissier) kijken we onze ogen uit. De locatie is beeldschoon, bijna koninklijk, met vitrines vol gebak en taarten. Het zijn pure kunstwerkjes. We bestellen (op gewicht) van alles en nog wat en genieten. Maar met al die calorieën in ons lijf, besluiten we al gauw weer te gaan lopen. We gaan verder; dwars door het centrum, door een park, via een bar voor een heerlijke lokale  

app in de gaten, terwijl ik het landschap om ons heen monitor. Ik kan me helemaal vinden in deze taakverdeling. Rond de middag komen we bij de grens aan. Het gaat beginnen; we sluiten aan in de rij om de EU officieel te verlaten. Het is warm en eigenlijk zijn we toe aan een sanitaire stop, maar één blik in de portable toiletten naast de weg doet ons besluiten dat we best nog even kunnen wachten. Stukje bij beetje komen we dichter bij de eerste grenspost. Als we staan te wachten om in groepjes van drie naar de controlepost door te mogen rijden, zien we in een gebouw met typisch voormalig USSR- uiterlijk, mensen naar binnen en buiten lopen. Schoondochter meldt dat we daar naar het toilet kunnen. Fijn! Weer bij de auto merken we dat het redelijk doorrijdt. Geïnteresseerd kijken we naar de procedure bij de auto’s voor ons. Als die klaar zijn, krijgen we een seintje en mogen we aansluiten bij het eerste loket. De douaniers bekijken onze auto aan alle kanten (standaardprocedure, hebben we gezien) en even later verdwijnen ze met onze paspoorten en autopapieren in het loketje. Het is ons totaal onduidelijk wat daarbinnen gebeurt, maar na een tijdje wachten krijgen we alles terug, inclusief een document dat we mee moeten nemen naar de Oekraïense grens. We mogen door. Als we bij de volgende grenspost het document hebben overhandigd, gaat het hek open. Onbewust houd ik mijn adem in, we rijden in Oekraïne! De wereld om ons heen verandert langzaam, de wegen zijn afwisselend goed of boordevol gaten en we passeren kilometers gele velden vol koolzaad. En overal doemen de glanzende gouden koepels van orthodoxe kerken op. We beseffen dat we hier nu écht zijn en we zetten de auto aan de kant voor onze eerste selfie in het moederland van onze schoondochter. Dan rijden we weer verder. Op een gegeven moment komen we bij een behoorlijk verlaten kruispunt met in het midden een politieagent die wat met zijn stopbordje staat te wiebelen. Hij lijkt zich te wat te vervelen. We zien aan de linkerkant een tankstation en het lijkt ons verstandig om even te tanken. We draaien het tankstation op, tanken, halen wat water en dan draaien we de weg weer op, in de richting waar we naartoe moeten en waar de politieman staat. We komen eraan en natuurlijk, het stopbordje gaat in de lucht en we moeten naar de kant. Hij komt bij ons staan en vraagt of we Oekraïens, Russisch of Engels spreken. Maar zijn Engels blijkt wat roestig te zijn en schoondochter neemt de rol van tolk op zich. De agent vraagt zich waarom we, twee keer notabene, de weg over zijn gestoken over een dubbele doorgetrokken streep. We kijken elkaar verbaasd aan, het wegdek was zo slecht dat we dat niet hebben gezien. We bieden nederig onze verontschuldigingen aan. Dan krijgt schoondochter een standje; als Oekraïense had zij ons beter moeten helpen op de weg, vind de agent. Na wat gekissebis mogen we door, zonder boete! We rijden door en een paar uur later komen we aan in Lviv, onze eindbestemming voor vandaag. De stad is werkelijk prachtig! De wegen bestaan uit kinderkopjes en zitten tjokvol hobbels en gaten en op diverse plekken is de weg afgezet. We kruipen over de weg en nemen de ene omleiding na de andere. Na zo’n 1,5 uur komen we dan eindelijk ons hotel aan. We checken in, gooien onze bagage op de kamers en lopen het centrum in. We vinden dat we eerst wel wat lekker hebben verdiend en schoondochter weet een goed adresje. Aangekomen bij Apteka (een voormalig apotheek, maar nu een patissier) kijken we onze ogen uit. De locatie is beeldschoon, bijna koninklijk, met vitrines vol gebak en taarten. Het zijn pure kunstwerkjes. We bestellen (op gewicht) van alles en nog wat en genieten. Maar met al die calorieën in ons lijf, besluiten we al gauw weer te gaan lopen. We gaan verder; dwars door het centrum, door een park, via een bar voor een heerlijke lokale kersenlikeur uiteindelijk naar een restaurant dat zich in de krochten van Lviv bevindt. Voor het openen van de deur roepen we de leus die onze schoondochter ons vooraf heeft ingefluisterd en we worden lachend beloond met een shotje. We worden naar onze tafel begeleid en bestellen allerlei traditionele gerechten. Het smaakt goed. Na het eten voelen we de reis in ons hele lijf, dus we rekenen af en wandelen terug naar ons hotel. Die nacht slapen we heerlijk. Als ik de volgende ochtend fris en fruitig de ontbijtzaal binnenkom, maakt mijn hart een klein sprongetje; ik zie een bonte verzameling van verschillende soorten stoelen. Een van de stoelen lijkt op een troon, zwart pluche met grote glinsterende knopen. Ik bedenk me geen seconde en neem plaats. Even later schuiven ook zoon en schoondochter aan. Het ontbijt smaakt goed en als klaar zijn, gaan zoon en schoondochter naar hun kamer voor de bagage. Manlief gaat ook alvast, maar ik kan nog geen afscheid nemen van mijn troon. Terwijl ik nog even in mijn eentje nageniet van de dag in Lviv en me geestelijk voorbereid op de reisdag die voor ons ligt, voel ik me de koning te rijk. We zijn op avontuur in het land van mijn schoondochter…en het is prachtig!    

Door Rita's Wilde Wereld

Op mijn eigen luchtige wijze neem ik je mee in mijn alledaagse strubbelingen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s