Categorieën
Geen categorie

De ballen

…terug van weggeweest…

Ik ben terug, terug van een flinke tijd weggeweest. Of nou ja, weg… Ik was er nog wel, maar ik raakte het plezier aan schrijven een beetje kwijt. Dus na een jaar helemaal niet te hebben geschreven, heb ik vorig zomer besloten mijn site op te heffen en het schrijven het schrijven te laten. Op zoek naar een nieuwe bezigheid, ben ik gaan golfen. Samen met manlief

heb ik me afgelopen zomer, tussen de corona lock-downs door, aangemeld bij een gezellige golfclub in de regio. Manlief en ik pakken het direct professioneel aan; we nemen les en storten ons enthousiast op het golfclub-leven. En dat bevalt goed; we ontmoeten leuke mensen, scharrelen lekker over de baan en spenderen gezellige uurtjes op het terras bij het clubhuis. In het najaar start ik met mijn nieuwe functie bij die leuke universiteit waar ik nog steeds werk, en het golfen zorgt ook dan voor aangename ontspanning in die eerste turbulente maanden van overdracht en inwerken. Dan overlijdt plotseling mijn vader. Ook in de periode die daarop volgt vind ik afleiding en rust op de golfbaan. De hele winter ploeteren we door op de driving range. Goed leren golfen zit ‘m in een aantal dingen, leren we, nl.; oefenen, oefenen en nog meer oefenen. En ook nog in een heleboel andere dingen, maar die krijg ik nog niet zomaar onder de knie. Ik werk ook aan mijn professionele en sportieve voorkomen; ik schaf kekke golfoutfits aan, koop meerdere modellen golfschoenen en bemachtig de leukste golfaccessoires. En ik heb al snel een mooie collectie gekleurde ballen; roze, oranje, groen, geel en rood, en zelfs met panterprint. Het kan me niet gek genoeg! Terwijl ik me bezighoud met de randzaken, is manlief al snel bloedfanatiek. Hij spendeert flink wat uren aan onze nieuwe gezamenlijke hobby en dat betaalt zich snel terug; naast dat hij veel verschillende golfbanen aandoet daalt zijn handicap ook vlotjes. Dat wil ik ook, maar het lukt me maar niet. Aan mijn inzet ligt het niet, en aan mijn outfit ook niet. Ik zet een tandje bij; ik oefen veel, loop regelmatig banen die manlief al snel te min zijn, maar die handicap die daalt maar niet. Ik laat me er niet door uit het veld slaan en behoud mijn plezier aan het rustgevende en strategische spel. Dat helpt, want juist als ik het totaal niet verwacht, daalt mijn handicap toch! Trots vertel ik het tegen iedereen die het wil horen. En ook tegen de clubleden die het niet willen horen. Het maakt me niets uit. Vol zelfvertrouwen ga ik een paar weken later weer een qualifying baan op; het spel gaat best lekker en ik ben er heilig van overtuigd dat ik mijn handicap verder zal verbeteren. Na het invoeren van mijn scorekaart in de daarvoor bestemde app, slaat de schrik om mijn hart. Oh nee, ik ben weer terug bij af, ik sta wederom op mijn starthandicap! Ik check de app…misschien is ie stuk of is er een storing. Maar dat blijkt niet het geval. Als ik de volgende dag bij onze golfclub ben, wordt me duidelijk dat het systeem is veranderd waardoor dit inderdaad zomaar kan gebeuren. Ik zet me erover heen en stort me dan maar weer op oefenen en spelen. Tot mijn grote frustratie lukt het me niet meer om mijn handicap te verlagen en dat laat ik iedereen weten. Op een zondag is manlief mijn gezeur spuugzat; resoluut reserveert hij een baan, gooit onze spullen in de auto, laat me beloven dat ik me ontspan én goed naar hem zal luisteren en dan gaan we. Aangekomen gaan we ons eerst inslaan, daarna gaan we de baan in. Eerst ben ik ietwat nerveus, maar dan weet ik me toch te concentreren. Mijn echtgenoot coacht me enthousiast van hole naar hole. Als we klaar zijn, heb ik een goed gevoel en al op het terras begin ik mijn score in te voeren. Warempel…het is ein-de-lijk gelukt! Ik ben zo blij! De weken erna durf ik geen scorekaart meer in te voeren, bang voor het boomerang-effect van eerder. Ik hou ’t lekker even bij onze eigen baan. Zo ga ik ook gezellig golfen met een van mijn nieuwe en dierbare golfvriendinnen. We zijn van hetzelfde kaliber; onze outfits doen niet onder voor professionals en ons spel is legendarisch, of misschien eerder hilarisch. Bij de eerste hole speel ik direct een van mijn mooie roze ballen in de vijver en dan stap ik toch maar over op een eenvoudige witte bal. De lol die we hebben is er niet minder om. Alle volgende holes spelen we lekker, terwijl we ondertussen gezellig bijkletsen. Dan komen we aan bij de laatste hole. Overmoedig, al kletsend en zonder al te veel poespas sla ik af. Beiden volgen we met een scheef oog de bal, zonder ons gesprek te onderbreken. Hoppetee…in de hole. Vol verbazing kijken we elkaar aan, ik met mijn hand voor mijn mond, mijn golfvriendin met haar mond wijd open. Flabbergasted lopen we naar de green. Warempel, ik heb echt een hole-in-one geslagen. Voor het eerst tijdens ons spel zijn stil, we maken de hole af en wandelen terug naar het terras. Dan komen we weer bij zinnen en we vertellen iedereen over mijn lucky shot. Dat kost een rondje, maar is het me meer dan waard. Ik onderga blij alle felicitaties. Als ik later die avonds in bed lig en het moment opnieuw beleef, vormt zich in mijn hoofd een nieuw blog; ik ben terug, terug van weggeweest!

Door Rita's Wilde Wereld

Op mijn eigen luchtige wijze neem ik je mee in mijn alledaagse strubbelingen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s